Życie nowelą...

W Hiszpanii, a przynajmniej w Granadzie, wyjście z domu z zamiarem załatwienia czegoś, normalnie kończy się powrotem na tarczy. Jeśli nawet znajdzie się w końcu odpowiedni urząd, po uprzednim zwiedzeniu dwudziestu innych i odstaniu przynajmniej godziny w różnych kolejkach, okaże się, że akurat to, co chciało się załatwić, można załatwić jedynie do 10, a ponieważ jest już po 13, człowiek zaklnie sobie po hiszpańsku, albo i po polsku, pod nosem, a następnie będzie się starać dotrzeć do domu. Rzecz, wydawałoby się, banalna, a jednak nastręcza sporych trudności jeśli weźmiemy pod uwagę nieustanne strajki autobusów. Koniec końców, wraca człowiek (znaczy ja) do domu na piechotę, skutecznie uprzedzając się jednocześnie do związków zawodowych.

Wyjście z domu w celach czysto turystyczno-społecznych może z kolei zakończyć się na policji i na izbie przyjęć, dresy nie są bowiem jedynie i ekskluzywnie polskim towarem i chociaż tutaj zowią się canis, to nomenklatura niewiele tu zmienia. W każdym razie, trzeba mieć szczęście ponoć, żeby od nich dostać.

Ja miałem to szczęście!