Jako, że nie odniosłem się chyba jeszcze ani razu do stołówkowego jedzenia, zrobię to teraz. Jest zjadliwe, nawet w miarę zróżnicowane ("w miarę" oznacza, że kreatywności starczyło im na dwa tygodnie). Dobrze, że lubię soczewicę, bo gdyby było inaczej, średnio co drugi dzień
zastanawiałbym się nad sprezentowaniem kucharzowi książki kucharskiej. Menu wegetariańskie naprawdę może być trochę bardziej zróżnicowane (i nie mówię tu o wrzuceniu ziemniaka zamiast marchewki do tej samej zupy z soczewicy).
Będąc jedzenie tematem przewodnim tegoż wpisu, zaznaczę tu, że z każdym dniem spędzam więcej czasu w kuchni i coraz lepiej się tam bawię. Rozwijam moją kreatywność kulinarną, uważam bowiem, że jakiekolwiek przepisy ją niepotrzebnie ograniczają.
Wielkimi krokami zbliża się również moment robienia kolejnej, drugiej już, szarlotki!
---
Brak anegdotek o głupocie Hiszpanów uzasadnić mogę faktem, że znalazłem sobie towarzystwo całkiem do rzeczy. Z grubsza jednak mogę potwierdzić to, co mówią wszyscy: kolorowe piórniczki, kolorowe pisaczki, kolorowe karteczki i linijki, w ten właśnie osprzęt wyposażony jest niemal każdy Hiszpan na niemal każdym wykładzie. Przykre jest to, że ponoć wcale im to nie mija, i na ostatnim roku jest dokładnie to samo. Moim osobistym hitem jest natomiast fakt, że po zrobieniu tych oczojebnych notatek na wykładzie, po powrocie do domu jeszcze raz je przepisują. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że niewiele im z tego w głowie zostaje.
Z ciekawostek: wcale nie każdy widzi różnicę między "stroną" i "kartką". I wcale nie każdy profesor jest się w stanie opanować, kiedy ktoś się go o tą różnicę zapyta.
No hay comentarios:
Publicar un comentario